پس احدى تصور نكند كه اين تكسبات به جهت رزق مىباشد . بلكه به جهت نظام و انتظام موجودات مىباشد و شايد كه خداوند رزق را به آن سبب يا به سبب ديگر بدهد . چنان كه مشاهد و محسوس است كه زراعت زارع و منافع هر كاسب كارى ، بالاخره رزق ديگرى غير از خود آنها مىشود و مالهايى كه از تكسبات جمع مىشود بالاخره نصيب ديگرى مىباشد . بلكه هر آش و نانى كه اين كس براى خود مىپزد در آخر كار معلوم مىشود كه رزق ديگرى بوده است و ديگرى مىخورد و خود پزنده از جايى ديگر مىخورد و على هذا القياس . تمام معصيت نمودن مردمان در كارهاى خود ، همگى به جهت اين واهمهء شيطانى است كه آن كار را سبب مستقلّ در رزق خود بلكه او را رازق و مسبب مىدانند و هركس كه رازق و مسبب را خداوند دانست و فهميد كه كار او به جهت خلافت و گذرانيدن نظام موجودات مىباشد و دخلى به امر رزق او ندارد مگر آنكه خداى او را سبب ساخته باشد . پس چنين شخصى ، هرگز معصيت در كار خود نمىكند و حريص در آن كار نمىباشد و در تمام اين مضامين ، احاديث و آيات بىشمار است و اين مختصر گنجايش ذكر آنها را ندارد .